دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 21 8 2021 07 23 Investigation on the reinforcing effects of using nanoparticle on quasi-static loading of the glass-epoxy composites بررسی اثر تقویتی استفاده از نانوذرات در بارگذاری شبه استاتیک کامپوزیت‌های شیشه-اپوکسی 541 549 11129 FA صادق حسین لقب پردیس دانشکده‌های فنی، دانشگاه تهران، تهران محمدرضا فراهانی پردیس دانشکده‌های فنی، دانشگاه تهران 0000-0001-5515-4283 مجید صفرآبادی فراهانی پردیس دانشکده‌های فنی، دانشگاه تهران، تهران Journal Article Composites usage according to their properties such as high strength to weight ratio, high resistance to corrosion and their ability to build complex shapes in different industries are increased, but due to their Vulnerability against unwanted impact loads, their usage has been limited. Relatively higher costs of carrying out low velocity impact (LVI) test and data sampling limit due to short experiment time in one side and adaptation of quasi-static impact (QSI) test results with LVI on the other, convinced researchers to use QSI instead of LVI. This research investigated the effect of different percentage of nanoclay (1%, 3%, 5% and 7%) on impact properties of glass-epoxy composite. For this purpose, QSI test was used to forecast this nano-composite’s behavior. To disperse and distribute nanoclay homogeneously inside the resin, mechanical and ultrasonic mixers have been used; EDAX photograph token from nano-resin section confirmed the success of this process. QSI test results showed that adding 3% nanoclay to glass-epoxy composite, increases absorbed energy up to 16% and stiffness up to 12%. It was also determined by perusing SEM photographs that specimens containing 7% nanoclay had a decreased in mechanical properties due to adhesion of nanoparticles.<span dir="RTL"></span><span dir="RTL"></span> کاربرد کامپوزیت‌ها به واسطه خواصی چون نسبت استحکام به وزن بالا، مقاومت بالا نسبت به خوردگی و پوسیدگی و همچنین امکان ساخت اشکال پیچیده در صنایع مختلف با رشد چشمگیری مواجه شده، اما به دلیل آسیب‌پذیری این مواد در برابر بارهای ضربه‌ای ناخواسته، کاربرد آن‌ها با محدودیت‌هایی مواجه شده است. هزینه‌های نسبتاً بالای انجام آزمون ضربه سرعت پایین (<span dir="LTR">LVI</span>) و محدودیت داده‌برداری به دلیل مدت‌زمان کوتاه انجام آن از یک طرف و تطبیق نتایج آزمون نفوذ شبه استاتیک (<span dir="LTR">QSI</span>) با آزمون <span dir="LTR">LVI</span> از طرف دیگر، پژوهشگران را برای استفاده از آزمون <span dir="LTR">QSI</span> به‌جای آزمون <span dir="LTR">LVI</span> متقاعد کرده است. این پژوهش، تأثیر استفاده از درصدهای مختلف نانورس (1، 3، 5 و 7 درصد) بر خواص ضربه‌ای کامپوزیت شیشه-اپوکسی را مورد بررسی قرار داده و برای این منظور از آزمون <span dir="LTR">QSI</span> برای پیش‌بینی رفتار این نانوکامپوزیت بهره برده است. برای توزیع همگن نانورس در بستر رزین از همزن مکانیک و آلتراسونیک استفاده شده که طیف‌سنجی پراش انرژی پرتو ایکس (<span dir="LTR">EDX</span>) انجام شده از مقطع نانورزین، موفق بودن این فرایند را تأیید کرده است. نتایج آزمون <span dir="LTR">QSI</span> نشان داد که اضافه کردن 3 درصد نانورس به کامپوزیت شیشه-اپوکسی، انرژی جذب‌شده را تا 16 درصد و سفتی را تا 12 درصد بهبود می‌دهد. همچنین با بررسی عکس‌های میکروسکوپ الکترونی روبشی (<span dir="LTR">SEM</span>) از مقاطع نانورزین‌ها مشخص شد که نمونه‌های حاوی 7 درصد نانورس به دلیل به هم چسبیدن نانوذرات با افت خواص مکانیکی روبرو شدند. https://mme.modares.ac.ir/article_11129_64714a86909d401f8feb83e8c2d94b23.pdf