دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 26 8 2026 07 23 Prediction of Compressive Strength of High-Performance Concrete Using Gradient Boosting Regression and Ada Boost Regression models پیش بینی مقاومت فشاری بتن توانمند با استفاده از مدل رگرسیون گرادیان تقویتی و رگرسیون تقویتی آدا 598 606 28597 10.48311/mme.2026.118769.82933 FA امین خزائی گروه آموزشی مهندسی عمران، دانشکده مهندسی عمران و مکانیک، مجتمع فنی و مهندسی اسفراین، اسفراین، ایران 0009-0007-8688-6306 علی خزائی گروه آموزشی مهندسی برق، دانشکده مهندسی، دانشگاه بحنورد، بجنورد، ایران Journal Article 2026 02 05 Compressive strength is one of the most critical performance indicators of high-performance concrete (HPC), playing a key role in the safety, durability, and load-bearing capacity of structures. Due to the time-consuming and costly nature of conventional laboratory testing methods for determining this parameter, the application of intelligent data-driven approaches has gained increasing attention as an efficient and accurate alternative. In this study, to predict the compressive strength of high-performance concrete, two models—Gradient Boosting Regression and Ada Boost Regression—were employed as advanced machine learning algorithms. The dataset used in this research consists of 1,030 experimental HPC samples collected from the University of California, Irvine database, including various mix design parameters such as cement content, water, blast furnace slag, fly ash, superplasticizer, aggregates, and specimen age. Initially, correlation analysis was conducted to examine the relationships between input variables and compressive strength, revealing that cement content, concrete age, and superplasticizer dosage have the strongest positive correlations, while water content exhibits the most significant negative correlation with compressive strength. Subsequently, the proposed model was trained and evaluated using a ten-fold cross-validation strategy. Subsequently, the two proposed models were trained and evaluated using 10-fold cross-validation. The results demonstrated that the Gradient Boosting Regression model possesses higher accuracy and reliability in predicting the compressive strength of high-performance concrete across all evaluation metrics. The findings of this study highlight the strong potential of boosting-based machine learning algorithms as reliable and cost-effective alternatives to traditional experimental methods for the design and performance assessment of advanced concrete materials. مقاومت فشاری یکی از مهم‌ترین شاخص‌های عملکردی بتن توانمند است که نقش تعیین‌کننده‌ای در ایمنی، دوام و ظرفیت باربری سازه‌ها ایفا می‌کند. با توجه به هزینه‌بر و زمان‌بر بودن روش‌های آزمایشگاهی متداول برای تعیین این پارامتر، استفاده از روش‌های هوشمند داده‌محور می‌تواند راهکاری کارآمد و دقیق باشد. در این پژوهش، به‌منظور پیش‌بینی مقاومت فشاری بتن توانمند، از دو مدل رگرسیون گرادیان تقویتی و رگرسیون تقویتی آدا به‌عنوان دو مورد از الگوریتم‌های پیشرفته یادگیری ماشین استفاده شده است. مجموعه داده مورد استفاده شامل 1030 نمونه آزمایشگاهی بتن توانمند بوده که از پایگاه داده دانشگاه کالیفرنیا، ایروین گردآوری شده و پارامترهای مختلف طرح اختلاط از جمله مقدار سیمان، آب، سرباره کوره بلند، خاکستر بادی، فوق‌روان‌کننده، سنگدانه‌ها و سن نمونه را در بر می‌گیرد. در گام نخست، تحلیل همبستگی بین متغیرهای ورودی و مقاومت فشاری انجام شد که نتایج آن نشان داد مقدار سیمان، سن بتن و فوق‌روان‌کننده بیشترین همبستگی مثبت و مقدار آب بیشترین همبستگی منفی را با مقاومت فشاری دارند. سپس دو مدل پیشنهادی با استفاده از اعتبارسنجی متقابل ده‌گانه آموزش و ارزیابی شده اند. نتایج حاصل نشان داد که مدل رگرسیون گرادیان تقویتی در تمامی معیارهای ارزیابی نسبت به رگرسیون تقویتی آدا، از دقت و قابلیت اطمینان بالاتری در پیش‌بینی مقاومت فشاری بتن توانمند برخوردار است. یافته‌های این تحقیق بیانگر توانمندی بالای الگوریتم‌های تقویتی یادگیری ماشین به‌عنوان ابزارهای کمکی مناسب و توانمند در کنار روش‌های آزمایشگاهی سنتی در طراحی و ارزیابی بتن‌های پیشرفته است.

https://mme.modares.ac.ir/article_28597_06ac68cc0db1c6c3992eb55812168e55.pdf

دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 26 8 2026 07 23 Manufacturing Process and Bending Behaviour of Sandwich Panels made by Unidirectional Thermoplastic Composite Skin with Wood Core فرآیند ساخت و رفتار خمشی ساندویچ پنل با پوسته کامپوزیت‌های الیاف ممتد ترموپلاستیک و هسته‌ی چوبی 609 620 28446 10.48311/mme.2026.119262.82977 FA مصطفی بابایی دانشکده مهندسی مکانیک ، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران محمد گلزار دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0003-3873-7262 هادی قربانی دانشکده مهندسی مکانیک ، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2026 02 16 In recent years, significant advances in materials science and engineering have enabled the development and application of novel materials in engineered structures. Among these materials, composites have attracted increasing attention due to their high strength-to-weight ratio, favorable mechanical properties, and design flexibility. One important application of these materials is the fabrication of sandwich panels with lightweight cores and stiff skins, which can serve as suitable alternatives to conventional materials in sectors such as construction and transportation. In the present study, the fabrication and mechanical characterization of bio-based wood-core composite sandwich panels were investigated. Thermoplastic samples were fabricated using the hot-press method, while thermoset samples were produced by the vacuum-assisted resin infusion process. The face sheets of the thermoplastic panels consisted of glass fiber–reinforced polyamide 6, whereas glass fiber–reinforced epoxy resin was used as the face sheet in thermoset samples. Mechanical performance was assessed by three-point bending tests, and parameters such as face bending stress, core bending stress, and overall flexural strength were obtained experimentally. Furthermore, indices of strength-to-weight ratio and energy absorption were calculated and compared across the different systems. Finally, the results were benchmarked against findings from previous studies to highlight performance improvements and potential advantages of the proposed configurations. در سال‌های اخیر، پیشرفت‌های چشم‌گیر در حوزه‌ی علم مواد و مهندسی، زمینه‌ساز توسعه و به‌کارگیری مواد نوین در ساختارهای مهندسی شده است. از میان این مواد، کامپوزیت‌ها به‌دلیل نسبت استحکام به‌وزن بالا، مقاومت مطلوب و امکان طراحی متنوع، توجه بسیاری از پژوهش‌گران را به‌خود جلب کرده‌اند. یکی از کاربردهای مهم این خانواده، تولید ساندویچ پنل‌ها با هسته‌های سبک و پوسته‌های مقاوم است که می‌توانند جایگزین مناسبی برای مصالح سنتی در صنایع مختلف به‌ویژه ساختمان و حمل‌ونقل باشند. در مقاله حاضر، ساخت و بررسی خواص مکانیکی ساندویچ پنل‌های کامپوزیتی مبتنی بر هسته‌ی زیستی چوب مورد مطالعه قرار گرفته است. فرآیند ساخت نمونه‌های ترموپلاستیک با روش پرس گرم و نمونه‌ی ترموست با روش پمپ خلا انجام شد. مواد مصرفی شامل پوسته‌های ترموپلاستیک پلی‌آمید 6 تقویت‌شده با الیاف شیشه و نیز رویه‌ی اپوکسی تقویت‌شده با الیاف شیشه در نمونه‌ی ترموست می‌باشند. جهت ارزیابی خواص مکانیکی، آزمون خمش سه نقطه‌ای انجام شد و نتایجی هم-چون تنش خمشی رویه، تنش خمشی پوسته و استحکام خمشی به‌دست آمد. در ادامه، شاخص‌های استحکام به‌وزن و جذب انرژی محاسبه و با یک-دیگر مقایسه گردید. هم‌چنین نتایج این پژوهش با مطالعات پیشین تطبیق داده شد تا نقاط قوت و بهبودهای احتمالی مشخص شود.

https://mme.modares.ac.ir/article_28446_55f333b00c3cd872e9afc52918b0fd46.pdf

دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 26 8 2026 07 23 Experimental Investigation of Projectile Nose Shape Effects on the Low-Velocity Impact Response of Sandwich Panels with 3D-Printed Lattice and Corrugated Cores بررسی تجربی اثر شکل نوک پرتابه بر پاسخ ضربه کم‌سرعت پانل‌های ساندویچی با هسته‌های مشبک و موج‌دار چاپ سه‌بعدی 621 633 28604 10.48311/mme.2026.118880.82955 FA علی اکبر مبصری دانشکده هوافضا، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران. محمود ذبیح پور دانشکده هوافضا، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران. 0000-0002-2648-8070 مجید جمال امیدی دانشکده هوافضا، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران. Journal Article 2026 01 20 This study experimentally investigates the effect of projectile nose shape on the low-velocity impact response of sandwich panels with 3D-printed lattice and corrugated cores. The face sheets were manufactured from glass-fiber-reinforced polymer composites, and the cores were fabricated from polylactic acid (PLA) using the fused deposition modeling (FDM) process. Drop-weight impact tests were conducted at different energy levels using blunt, hemispherical, and conical projectiles. Force–time and displacement–time histories were recorded, the absorbed energy was obtained from the corresponding force–displacement curves, and post-impact inspections were performed to identify damage mechanisms. The results show that projectile nose geometry significantly influences contact conditions, stress concentration, and failure modes: blunt projectiles generally produce higher peak forces, whereas conical projectiles promote localized penetration and more severe localized damage. Regarding core architecture, corrugated cores exhibited higher initial stiffness under a considerable portion of the tested conditions, while lattice cores provided superior specific energy absorption at certain impact energy levels. Overall, the findings indicate that the relative advantages of each core type depend on impact energy and nose geometry, emphasizing that core selection should be guided by the intended performance criteria (initial stiffness versus energy absorption) and loading conditions. در این پژوهش، تأثیر شکل نوک پرتابه بر پاسخ ضربه کم‌سرعت پنل‌های ساندویچی دارای هسته‌های موج‌دار و مشبک چاپ‌شده به روش FDM به‌صورت تجربی بررسی شده است. رویه‌ها از کامپوزیت تقویت‌شده با الیاف شیشه و هسته‌ها از پلی‌لاکتیک‌اسید (PLA) ساخته شدند. آزمون‌های ضربه با دستگاه سقوط وزنه در سطوح مختلف انرژی و با سه نوع پرتابه نوک تخت، نیم‌کروی و مخروطی انجام گرفت. در هر آزمون، تاریخچه‌های نیرو–زمان و جابه‌جایی–زمان ثبت و انرژی جذب‌شده از منحنی‌های نیرو–جابه‌جایی محاسبه شد و الگوهای آسیب نیز از طریق مشاهده‌های پس از آزمون ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که شکل نوک پرتابه نقش تعیین‌کننده‌ای در شرایط تماس، تمرکز تنش و مکانیزم‌های خرابی دارد؛ به‌گونه‌ای که پرتابه نوک تخت عموماً نیروی اوج بیشتری ایجاد می‌کند، در حالی که پرتابه مخروطی به‌علت تمرکز شدید تنش، تمایل به نفوذ موضعی و آسیب عمیق‌تری دارد. از نظر معماری هسته، هسته‌های موج‌دار در بخش قابل توجهی از شرایط آزمایش سفتی اولیه بالاتری از خود نشان دادند و هسته‌های مشبک در برخی سطوح انرژی، ظرفیت جذب انرژی ویژه بیشتری ارائه کردند. به‌طور کلی، نتایج بیانگر آن است که برتری هر یک از هسته‌ها وابسته به انرژی ضربه و شکل پرتابه است و انتخاب معماری مناسب باید بر اساس نیاز عملکردی سازه (سفتی اولیه یا جذب انرژی) و شرایط بارگذاری صورت گیرد.

https://mme.modares.ac.ir/article_28604_9e4c4267803c7e60e916f65a2d0e49cc.pdf

دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 26 8 2026 07 23 A Case-Based Evaluation of Thermophysical Property Changes on Helicopter Powertrain Lubricant Performance ارزیابی موردی اثرات تغییرات ترموفیزیکی بر روانکار گیربکس و موتور بالگرد 635 647 28064 10.48311/mme.2026.115539.1000 FA علی مهرابی گروه مهندسی هواگردها، دانشکده مهندسی و پرواز، دانشگاه افسری امام علی (ع)، تهران، ایران 0000-0002-5266-674X Journal Article 2025 09 20 In this study, the evolution of thermophysical and rheological properties of Aeroshell Turbine Oil 500 during its service life was experimentally investigated in two helicopter platforms operating under different conditions: a Military Attack Helicopter (MAH) subjected to severe thermal and mechanical loads, and a Military Utility Helicopter (MUH) operating under comparatively milder conditions. Engine and gearbox oil samples were collected over 200 hours of operation at 25-hour intervals. The experimental analysis included measurements of viscosity, thermal conductivity, density, and specific heat capacity, along with the evaluation of thermal diffusivity and rheological behavior. The results indicated that oil degradation in the engine was significantly more severe than in the gearbox. Kinematic viscosity increased by 34% in the MAH engine and 25% in the MUH, leading to a proportional rise in frictional losses. Thermal conductivity decreased by 23.7% in the MAH and 18.9% in the MUH, reflecting a reduction in oil cooling capability. In both platforms, specific heat decreased while density increased, indicating structural changes associated with thermal aging. Rheological analysis showed Newtonian behavior in the gearboxes of both helicopters. However, engine oil exhibited nearly Newtonian behavior after prolonged operation and transitioned to mild shear-thinning behavior in the MAH engine during the final service stage. These findings highlight the importance of continuous monitoring of oil thermophysical properties in high-load aircraft systems and provide a basis for optimizing maintenance strategies, lubricant selection, and thermal management system design. در این پژوهش، تغییرات خواص ترموفیزیکی و رئولوژیکی روغن توربین آیروشل 500 در طول دوره کارکرد در دو پلتفرم بالگردی با شرایط عملیاتی متفاوت بررسی شده است. بالگرد تهاجمی بل 209 با تنش‌های حرارتی بالا و ناگهانی و بالگرد ترابری بل214 با شرایط تنش های مکانیکی بیشتر و پیوسته انتخاب شدند. نمونه برداری از موتور و گیربکس در یک دوره کارکردی انجام شد. آزمون‌های آزمایشگاهی شامل اندازه‌گیری ویسکوزیته، رسانایی حرارتی، ظرفیت گرمایی ویژه، چگالی ، محاسبه تغییرات ضریب نفوذ حرارتی و تحلیل رفتار رئولوژیکی بود. نتایج نشان داد که شدت تخریب روغن در موتور بیشتر از گیربکس است. در موتور بل209، ویسکوزیته تا 34% و در بل214 تا 25% افزایش یافت که این امر منجر به افزایش متناظر تلفات اصطکاکی شد. رسانایی حرارتی در موتور بل209 تا 23.7% و در بل214 تا 18.9% کاهش یافت که نشان‌دهنده کاهش توانایی خنک‌کاری روغن است. ظرفیت گرمایی ویژه در هر دو پلتفرم کاهش و چگالی افزایش یافت که به تغییرات ساختاری ناشی از پیری حرارتی و اکسیداسیون نسبت داده می‌شود. تحلیل رفتار رئولوژیکی نشان داد که روغن در گیربکس هر دو پلتفرم رفتار نیوتنی دارد اما در موتور بل209 پس از 100 ساعت و در بل214 پس از 150 ساعت به رفتار شبه‌نیوتنی و در موتور بل209 در 50 ساعت آخر به غیر نیوتنی ملایم با شاخص سیال 0.94 تغییر می‌کند. این نتایج اهمیت پایش دوره‌ای روغن در سامانه‌های هوایی با وظایف سخت نشان می‌دهد و به بهینه‌سازی برنامه‌های تعمیر و نگهداری، طراحی سامانه‌های خنک‌کاری و انتخاب نوع روانکار مناسب کمک میکند.

https://mme.modares.ac.ir/article_28064_b9c317d06906da03e3d4798fe5824e31.pdf

دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 26 8 2026 07 23 An Extension to "Robust cooperative multiple flexible-joint arms control using the q-Bernstein-Schurer operators as the uncertainty approximator: A singular perturbation approach" یک افزونه به "کنترل مقاوم همکاری چند بازوی انعطاف‌پذیر با استفاده از عملگرهای q-Bernstein-Schurer به عنوان تخمین‌گر عدم قطعیت: رویکرد اختلال تکین" 649 663 28135 10.48311/mme.2026.117226.82872 FA کریم بیات گروه مهندسی برق کنترل، واحد تهران جنوب ، دانشگاه آزاداسلامی ، تهران، ایران 0009-0007-0680-7672 علیرضا ایزدبخش گروه مهندسی برق، واحد گرمسار ، دانشگاه آزاد اسلامی ،سمنان، ایران 0000-0001-5644-1735 علی جمالی نظری گروه مهندسی پزشکی، واحد شاهرود ، دانشگاه آزاداسلامی , سمنان، ایران 0000-0002-9427-121X امیرهوشنگ مزینان گروه مهندسی برق کنترل، واحد تهران جنوب ، دانشگاه آزاداسلامی ، تهران، ایران 0000-0002-8810-9574 Journal Article 2025 10 31 Abstract: This paper introduces a robust adaptive controller tailored for collaborative multiple robots and equipped with elastic joints. It utilizes a simple model of manipulator dynamics, treating all other dynamics as lumped uncertainty. The proposed approach integrates Function Approximation Techniques (FAT), specifically Bernstein-type rational functions, to estimate lumped uncertainty. Recent advancements have utilized FAT-based robust adaptive controllers for uncertainty estimation. However, our innovation distinguishes itself from prior research by minimizing the required regressor matrices. This advantage becomes particularly pronounced as the number of manipulators and their degrees of freedom increase. In addition, the coefficients of the Bernstein-type rational functions are adjusted by the adaptation laws derived from stability analysis, which are not presented in the previous literature. To the best of our knowledge, this paper marks the first engineering application of Bernstein-type rational functions for function approximation in adaptive form. Stability analysis guarantees that all error signals remain uniformly ultimately bounded (UUB). The theoretical advancements are validated by employing two elastic joint manipulators to transport a rigid object. The outcomes are also compared with two advanced approximation techniques to show the precision and effectiveness of the proposed controller design. The results exhibit the usefulness of the proposed control scheme, facing uncertainties and disturbances این مقاله یک کنترل‌کننده تطبیقی مقاوم را برای بازوهای رباتیک همکار با مفاصل الاستیک معرفی می‌کند. نوآوری اصلی این پژوهش در بهره‌گیری از توابع گویای نوع برنشتاین (Bernstein-type rational functions) به عنوان تخمین‌گر عدم قطعیت تجمعی است. بر خلاف روش‌های پیشین که نیازمند ماتریس‌های رگرسور متعدد و حجیم بودند، روش پیشنهادی تنها با استفاده از یک ماتریس وزن‌دهی به عنوان مثال با ابعاد ، بار محاسباتی را به شدت کاهش می‌دهد. نتایج شبیه‌سازی نشان می‌دهد که این ساختار منجر به بهبود قابل توجه در شاخص‌های عملکردی شده است، به طوری که شاخص خطای ISE در روش پیشنهادی( ) در مقایسه با سیستم‌های فازی رایج ( )، بیش از ۱۰۰ برابر بهبود یافته است. علاوه بر این، قوانین تطبیق برای ضرایب این توابع برای نخستین بار از طریق تحلیل پایداری لیاپانوف استخراج شده‌اند که پیش از این در متون ریاضی و مهندسی بدین صورت ارائه نشده بود. پایداری تمامی سیگنال‌ها به صورت یکنواخت نهایتاً محدود (UUB) تضمین شده و صحت عملکرد الگوریتم در حضور تغییرات پارامتری و نویز، از طریق شبیه‌سازی روی دو ربات الاستیک تایید گردیده است

https://mme.modares.ac.ir/article_28135_3f12cc3464d7a80a7706f970dc254bb7.pdf

دانشگاه تربیت مدرس مهندسی مکانیک مدرس 2476-6909 26 8 2026 07 23 Experimental investigation of the synergistic effects of porous structure and stabilized boiling surface on pool boiling under reduced nanofluid concentration بررسی تجربی هم‌افزایی ساختار متخلخل و سطوح جوشش پایدار شده بر انتقال حرارت جوشش استخری تحت کاهش غلظت نانوسیال کاری 665 687 28743 10.48311/mme.2026.119885.83000 FA محمد قربانی گروه مهندسی مکانیک، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مسعود زارع گروه مهندسی مکانیک، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-5613-7047 سیروس آقانجفی گروه مکانیک، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران محمدبهشاد شفیعی گروه مکانیک، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران Journal Article 2026 04 29 In this study, the synergistic effects of a honeycomb porous structure (HPS) and stabilized boiling surfaces on the pool boiling heat transfer characteristics of SiO₂ nanofluid under reduced concentration conditions is experimentally investigated. Dissipation of high heat fluxes is a major challenge in thermal systems, as approaching the critical heat flux (CHF) can lead to thermal instability and equipment damage. Surface stability is also essential for long-term operation, since instability during successive boiling cycles increases surface superheat and reduces system reliability. In addition, low-concentration nanofluids are preferred in practical applications to minimize nanoparticle deposition. First, the boiling surface was stabilized using a 2 wt% nanofluid under successive and prolonged boiling cycles. Then, the concentration was reduced to 0.5 wt%, leading to the formation of new stabilized layers on the initial surface. This approach preserves thermal performance while reducing deposition. After that, a HPS was attached to the stabilized surface. This structure increases the effective heat transfer area, enhances capillary liquid supply, and facilitates vapor removal. The results show that surface stability is maintained despite the reduced concentration. The combination with the porous structure improves thermal performance. Specifically, CHF increases by 35.6% and 39.8%, and the boiling heat transfer coefficient (BHTC) increases by 27.9% and 25.3%, compared to the stabilized surface without porous structure, for nanofluids with nanoparticle sizes of 20-30 and 60-70 nm, respectively. In addition, the porous structure increases the surface superheat at the onset of nucleate boiling (ONB). در این پژوهش، اثر هم‌افزایی ساختار متخلخل لانه‌زنبوری و سطوح جوشش پایدار بر مشخصه‌های انتقال حرارت جوشش استخری نانوسیال SiO₂ تحت کاهش غلظت سیال کاری بررسی شده است. در کاربردهای صنعتی، دفع شار حرارتی بالا با محدودیت‌های جدی مواجه است، زیرا رسیدن به شار حرارتی بحرانی (CHF) می‌تواند منجر به ناپایداری حرارتی و آسیب به تجهیزات شود. ازسوی‌دیگر، پایداری سطح جوشش نقش تعیین‌کننده‌ای در عملکرد بلندمدت دارد، به‌طوری که ناپایداری سطح در چرخه‌های مکرر و طولانی‌مدت جوشش می‌تواند منجر به افزایش دمای مافوق گرم و کاهش ایمنی سیستم گردد. همچنین، به‌منظور کاهش احتمال رسوب‌گذاری، استفاده از نانوسیالات با غلظت پایین ترجیح داده می‌شود. در این راستا، ابتدا سطح با نانوسیال ۲% وزنی تحت جوشش‌های مکرر و طولانی‌مدت پایدارسازی شد. سپس با کاهش غلظت به ۰٫۵%، سطوح پایدار جدیدی بر بستر اولیه ایجاد گردید تا ضمن حفظ مشخصه‌های حرارتی، احتمال رسوب کاهش یابد. در ادامه، یک ساختار متخلخل لانه‌زنبوری بر روی سطح پایدار نصب شد. این ساختار با افزایش سطح مؤثر انتقال حرارت، تقویت نیروهای مویینگی، بهبود تغذیه سیال و تسهیل خروج بخار، نقش مؤثری در دفع حرارت ایفا می‌کند. نتایج نشان داد که علی‌رغم کاهش غلظت، پایداری سطح حفظ شده و ترکیب آن با ساختار متخلخل منجر به افزایش ۳۵٫۶% و ۳۹٫۸% در شار حرارتی بحرانی و ۲۷٫۹% و ۲۵٫۳% در ضریب انتقال حرارت جوشش نسبت به سطح پایدار بدون ساختار متخلخل، به ترتیب برای نانوسیال‌هایی با اندازه نانوذرات ۳۰-۲۰ و ۷۰-۶۰ نانومتر می‌شوند. همچنین استفاده از ساختار متخلخل، باعث افزایش دمای مافوق گرم در شروع جوشش هسته‌ای (ONB) می‌شود.

https://mme.modares.ac.ir/article_28743_67a83eab0da5d5e1357e82cee4ea9907.pdf